Το Τέρας


Όλα ξεκίνησαν από την παραπάνω φωτογραφία. Την φωτογραφία και ένα αναπάντεχα ήρεμο μεσημέρι στο γραφείο στην παλαιά μου εργασία. Την φωτογραφία, το ήρεμο μεσημέρι και το Google. Την φωτογραφία, το ήρεμο μεσημέρι, το Google και τις συμπαντικές συνομωσίες που με "έκαναν" να ψάξω για αδέσποτα σκυλιά προς υιοθεσία στο ίντερνετ.

Ο λόγος της αναζήτησης; Η αγάπη μου για τα σκυλιά γενικότερα. Δεν αναζήτησα με σκοπό να υιοθετήσω ένα σκυλί, αναζήτησα απλώς για να δω τις γλυκιές μουσούδες τους. Αλλά είπαμε: η φωτογραφία! Η φωτογραφία και μπάμ! Ε.Ρ.Ω.Τ.Α.Σ.

Το λογικό κομμάτι της αφεντιάς μου αντέδρασε και έκλεισα την φωτογραφία, κοιτάζοντας τα υπόλοιπα αδέσποτα που αναζητούσαν σπίτι αλλά είπαμε Ε.Ρ.Ω.Τ.Α.Σ. και όποιος έχει ερωτευθεί ξέρει καλά τι εννοώ. Δεν μπορούσα να βγάλω αυτή τη μουσούδα από το μυαλό μου με τίποτα και ξανά και ξανά, άνοιγα και πάλι την φωτογραφία για να την κοιτάξω. 

Είχα και παλαιότερα σκύλο και γνώριζα πρώτο χέρι και τα καλά και τα "γκρρρρ" (βλ. φρεσκοπλυμένο μαύρο φόρεμα+ έτοιμη για έξοδο+χαρές από τον σκύλο= τέως φρεσκοπλυμένο μαύρο φόρεμα + καινούργια σκυλοτριχένια εξωτερική επένδυση-για να αναφέρω από τα πιο αθώα-). Ήξερα πολύ καλά τις ευθύνες που συνεπάγονται του να συζείς με ένα κατοικίδιο.Ήξερα όμως επίσης καλά την χαρά του να συζείς με έναν σκύλο. Οπότε ΛΟΓΙΚΗ εναντίον ΚΑΡΔΙΑΣ σημειώσατε 2! Το ίδιο μεσημέρι κανόνισα να συναντήσω το ζευγάρι που φιλοξενούσε προσωρινά την υποψήφια συγκάτοικό μου και το ίδιο απόγευμα επέστρεψα πίσω με τη νέα μου φίλη.

Η συγκατοίκηση όμως δεν ξεκίνησε ομαλά. Το σκυλί είχε χτυπηθεί όσο ζούσε στον δρόμο, είχε περάσει ένα διάστημα στο Κέντρο Αδέσποτων του Δήμου Αθηναίων, όπου και είχε στειρωθεί , είχε ράμματα στο κεφάλι και όπως ήταν λογικό ήταν φοβισμένο και ποοοοολύ επιφυλακτικό απέναντι σε όλους, ακόμα και εμένα που την είχα ερωτευθεί. Για σχεδόν 4 μήνες, γύριζα σπίτι και εκείνη κρυβόταν, έτρωγε αφού έσβηνα το φως για να πέσω για ύπνο, ήταν στην τσίτα όποτε την πλησίαζα και σπάνια φαίνονταν να απολαμβάνει την παρουσία μου.

Στις αρχές δεν είχα δώσει και μεγάλη σημασία. Σκεφτόμουν πως χρειαζόταν τον χρόνο της να με συνηθίσει και να αρχίσει να με εμπιστεύεται. Όσο όμως περνούσε ο καιρός, τόσο χάνονταν και η πεποιθησή μου πως εν τέλει θα καταφέρουμε να συζήσουμε αρμονικά. Στις αρχές του 4ου μήνα άρχισα να σκέφτομαι να την επιστρέψω σε κάποιο κέντρο αδέσποτων γιατί στην τελική ούτε εκείνη αλλά και ούτε εγώ περνούσαμε καλά. Και τότε ήταν που μπήκαν σε λειτουργία εκείνες οι μυστήριες συμπαντικές δυνάμεις. Δεν ξέρω αν κατάλαβε πως απελπιστηκα ή αν τελικά γύρισε κάποιος διακόπτης μέσα της αλλά ένα πρωί ξύπνησα και την βρήκα δίπλα στο κρεβάτι μου να περιμένει να την χαϊδέψω και να παίξω μαζί της.   

Από τότε έχουν περάσει μερικά χρόνια μέσα στα οποία έφυγα από την Αθήνα, αρραβωνιάστηκα, παραιτήθηκα από τη δουλειά μου, μετακόμισα στην επαρχία και η Ήρα ή όπως εμείς και οι κοντινοί μας την αποκαλούμε Το Τέρας είναι αναπόσπαστο μέλος της οικογένειάς μας και αδιαπραγμάτευτο κριτήριο στην επιλογή κατοικίας!

Σε λίγο κλείνουμε 5 χρόνια φιλίας με το Τέρας και αν ξεχωρίζω ένα πράγμα από όλο αυτό το ταξίδι είναι η ειλικρίνεια πάνω στην οποία χτίστηκε αυτή η σχέση. Δεν με συμπάθησε από την αρχή- δεν ήταν κουτάβι εξάλου αλλά 1 1/2 χρονών όταν την πήρα- δεν με εμπιστεύθηκε αμέσως και δεν με άφησε να την πλησιάσω πριν νοιώσει η ίδια έτοιμη. Αλλά, στην τελική χτίστηκε μία αληθινή σχέση με γερές βάσεις, και αυτό αξίζει χιλιάδες 4μηνα. 

Αν έχετε αποθέματα αγάπης και υπομονής αλλά και κατανοείτε τις ευθύνες που συνεπάγονται ενός κατοικιδίου, τολμήστε και υιοθετήστε ένα αδέσποτο. Θα σώσετε δύο ψυχές: τη δική του και τη δικής σας.

Εξάλλου, πόσα μπορούν να συγκριθούν  με αυτό:



Σκυλίσια ζωή (a.k.a. Ο ύπνος του δικαίου)
 
 
Ένα δυνατό κείμενο ενός Ανθρώπου....
Απλά διαβάστε το
  "1η εβδομάδα. Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!

1 μηνός. Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα.

2 μηνών. Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.

4 μηνών. Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια». Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.

5 μηνών. Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη επειδή ούρησα μέσα στο σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό.. Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι’ αυτό!

8 μηνών. Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος… Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική μου και, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, σκάβοντας στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!

12 μηνών. Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!

13 μηνών. Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ’ όσα μου συμβαίνουν.

15μηνών. Όλα έχουν αλλάξει τώρα… Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω πια στέγη πάνω από το κεφάλι μου..

16 μηνών. Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενός που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό. Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι θα περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» – γάβγισα. Με ξέχασαν… Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!

17μηνών. Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι μόνος και αισθάνομαι χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε: «καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».

18 μηνών. Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.

19 μηνών. Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.

20 μηνών.. Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να
κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις».Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου.. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε.. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα.

Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».

«Δεν μπορείς να σώσεις κάθε ζώο στον κόσμο όμως, για αυτό το ένα που σώζεις, ΕΙΝΑΙ ο κόσμος».Στείλτε το όπου μπορείτε. Όχι μόνον σ’ αυτούς που θα δακρύσουν, αλλά κυρίως σ’ αυτούς που κάποτε ίσως και να εγκατέλειπαν ένα σκυλί στον δρόμο…"
Πηγή:  https://www.facebook.com/groups/93903495651/permalink/10152869248530652/

Σύνδεσμοι όπου μπορείτε να βρείτε πιθανούς φίλους
PlanitisGiaOlous





dogw0rld.blogspot.com



Σχόλια

  1. Να σας ζήσει!!!Ξέρει να την ζει τη ζωή της!Σαν τη δικιά μου!Ξάπλα και άγιος ο Θεός....

    Πόσο τυχερή ήταν!!!!Τυχερή χάρη στην υπομονή που έδειξες για να μπεις στην καρδιά της!Μπράβο σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Γεωργία. Ναι, σκυλοζωή σου λένε μετά!!
      Πάντως, μετά από σχεδόν 6 χρόνια μαζί, ακόμα συγκινούμε όταν την βλέπω να κοιμάται δίπλα μου τον ύπνο του δικαίου, γνωρίζοντας πως μπορεί να με εμπιστευθεί! Ευαίσθητη σκυλομαμά γαρ!

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Όνομα και πράμα Αριάδνη ... και καλοπερασάκιας και όμορφη και ζηλιάρα..!

      Διαγραφή
  3. Αχ δεν το πιστεύω, κι εγώ πριν λίγες εβδομάδες βρήκα ένα αδέσποτο γατάκι και το υιοθέτησα..και επειδή είναι πολύυυ ζωηρό τη φωνάζουμε "το τέρας" (το όνομά της στα χαρτιά είναι Νουγκατίνα!) Συγκινήθηκα πολύ με την ανάρτησή σου.. :')

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νουγκατίνα ε;;; Πολύ πρωτότυπο αν κι εγώ θα συμφωνήσω με το "Τέρας" καθώς μου είναι πιο οικείο :)
      Καλές τρελές καθημερινότητες... τα κατοικία δίνουν άλλη νότα στην ζωή!

      Διαγραφή
  4. ............ Με συγκλονισε το αρθρο στο τελος.
    Το τερας σου ειναι...πενταμορφη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το Τέρας σάς ευχαριστεί για το κοπλιμένο :D
      Όσο για το άρθρο, είναι όντως πολύ δυνάτο!!!

      Διαγραφή
  5. Εχουμε ενα θηλυκο λαμπραντορ, τη Ρεα, η γυναικα μου ηταν αρνητικη στο παρουμε σκυλι οχι γιατι δεν αγαπουσε τα σκυλια απλα απο φοβο γιατι οταν ηταν μικρη καποιο την ειχε δαγκωσει,τωρα ομως δεν μπορει να σκεφτει καν τη ζωη της χωρις τη Ρεα. Και εγω και τα παιδια μας επισης. Κοιμαται παντα μαζι μας και μαλιστα τη μιση νυκτα διπλα απο την γυναικα μου και την αλλη μιση διπλα απο μενα για να μην εχει κανενας παραπονο. Ειμα 47 χρονων δεν πιστευα ποτε στη ζωη μου οτι ενα τετοιο αρθρο θα με εκανε να κλαψω σαν μικρο παιδι. ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΣ Η ΦΤΩΧΟΣ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ.
    Τακης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις